De beperkte zelfkritiek van Hillary Clinton

0 Flares 0 Flares ×

Nu de Democraten na het verlies van het Witte Huis aan Donald Trump op apegapen liggen, is het tijd voor een blik op de Clinton-campagne. Na het echec van 2016 en de beperkte zelfkritiek van Hillary Clinton en haar campagne is het hoog tijd voor een nieuwe generatie Democratische politici, zo betoogt gastschrijver Stan Bos in zijn nieuwe blog.

De beperkte zelfkritiek van Hillary Clinton

Hillary Clinton stond zo kort voor de inauguratie van Donald Trump weer even in het middelpunt van de belangstelling. Troffen we de voormalige presidentskandidate van de Democratische partij na haar nederlaag vooral op foto’s bij boswandelingen rond haar huis in Chappaqua of in Rhode Island, nu werd haar naam in verband gebracht met het burgemeesterschap van New York. Ook haar komst als voormalig First Lady naar de inauguratie van Trump, met manlief Bill, was voor sommige media ‘breaking news’.

45e president

hillary clintonNu is dat laatste niet zo gek, want als Trump op 20 januari de eed aflegt als 45e president van de Verenigde Staten, zitten Hillary en Bill hemelsbreed een paar meter verderop. Dat wordt flink slikken voor Hillary, die op verkiezingsavond al de ministersposten zat te verdelen en haar keuze voor stafchef in het Witte Huis alleen nog als een hamerstuk beschouwde. De zege van Trump, die kan worden gezien als een flinke veeg uit de pan voor het establishment, kwam als een mokerslag bij haar aan. Zo hard dat ze niet in staat bleek in de verkiezingsnacht al die trouwe supporters in New York toe te spreken.

Popular vote

Op de nederlaag van Clinton – nooit haalde een verliezend kandidaat zo veel stemmen in de popular vote – zijn al vele analyses losgelaten. Het was de schuld van Poetin, die op onbeschaamde wijze hackers liet inbreken op de computers van de Democratische partij. Het lag aan FBI-directeur Comey, die tien dagen voor de verkiezingen liet weten dat Clinton met haar e-mails toch de wet had overtreden. Een verklaring die hij een paar dagen overigens weer moest intrekken. Het lag aan de lastercampagne van Trump, die haar keer op keer ‘Crooked Hillary’ noemde. Het lag kortom aan iedereen, behalve aan Clinton en de Clinton-campagne.

Geen verhaal

hillary clintonOp die lezing valt flink wat af te dingen. Niemand trekt haar politieke ervaring als First Lady, senator van de staat New York en minister van Buitenlandse Zaken in twijfel. Maar Clinton bleek niet alleen in 2008 geen verhaal te hebben (en verloor in de voorverkiezingen van Barack Obama), ook bij de herkansing in 2016 maakte Clinton geen moment echt duidelijk waarom ze president wilde worden. Ze profileerde zichzelf te veel als de anti-Trump. Een cruciale fout, nadat een oude, onafhankelijke senator uit Vermont – Bernie Sanders – haar zwakheden had blootgelegd. Daarmee bracht Sanders haar flinke schade toe. Vergeleken met Sanders hadden de campagnebijeenkomsten van Clinton op de schaal van enthousiasme meer weg van een condoleance dan van een politieke beweging die een kandidaat met elan en visie in het Witte Huis wilde.

Onvermijdelijke kandidaat

Hillary was de onvermijdelijke kandidaat van de Democraten, maar in perspectief – gelukkig schreven we daar twee jaar geleden ook al over – waren er los van haar enorme bekendheid vooral problemen. Politieke tegenstanders konden die optimaal uitventen: Hillary is een derde termijn voor Obama, Hillary en haar e-mails, Hillary en Benghazi, Hillary en haar gezondheid, Hillary en haar gebrekkige uitstraling en Hillary met het Bill-probleem. Trump speelde daar ordinair, maar ook handig op in door een paar voormalige bimbo’s van Bill pontificaal op de eerste rij te zetten bij een presidentieel debat. Hillary zal zich daar bijzonder ongemakkelijk bij hebben gevoeld. Trump bevestigde ermee het beeld dat veel Amerikanen van haar hebben: een louter op een mooie loopbaan beluste, sluwe carrièrepolitica die alleen voor haar eigen politieke hachje haar man trouw bleef.

Blunderende Bill

Ze weigerde tijdens de campagne bovendien haar echtgenoot terug te duwen in zijn hok. De ongedisciplineerde oud-president was eerder een kwaal dan een kwalitatieve meerwaarde. Eerst blunderende Bill opzichtig toen hij de erfenis van de laatste acht jaar (onder Obama dus) ‘vreselijk’ noemde. Later, bevraagd door journalisten, zei hij dat hij doelde op de acht jaar onder Bush, maar het leed was geschied. Een maand voor de verkiezingen noemde hij Obamacare, één van de kroonjuwelen van de Democratische president, ‘the craziest thing in the world’. Het paste precies in het straatje van Trump. Bill stootte het kernelectoraat van de Democratische partij, dat doorgaans blij is met de zorgwet, flink tegen het hoofd.

Tim Kaine

hillary clintonOp de achtergrond bemoeide Bill zich ook nadrukkelijk met de keuze voor de vice-president. Om Tim Kaine (foto) aan boord te halen, was helemaal geen gek plan. Politieke campagnes in Amerika worden vaak in het midden beslist. Kaine, afkomstig uit Virginia, spreekt bovendien vloeiend Spaans en kon de belangrijke staat Virginia voor Hillary over de streep trekken, wat uiteindelijk lukte. De keuze in welke staten intensief campagne te voeren en in welke niet, viel een stuk slechter uit. Bill zag dat probleem, maar kon niet doordringen tot de campagne en zijn vrouw, die hem liever kwijt dan rijk waren. Hillary was uit op een landslide en zag ook kansen in het doorgaans zo Republikeins getinte Arizona. Ze stuurde er de politieke zwaargewichten Bernie Sanders en Michelle Obama naartoe. Tevergeefs.

Democratische zekerheden

hillary clintonOndertussen beschouwde de Clinton-campagne de staten Pennsylvania en Michigan als Democratische zekerheden. Een cruciale campagneblunder, want die staten gingen naar Trump. Ook in Florida zijn fouten gemaakt door er te weinig campagne te voeren, zeker in de doorslaggevende counties. Pennsylvania, Michigan en Florida kostten Clinton 65 kiesmannen. Waren die naar haar gegaan, dan was ze de 45ste president geworden. De geschiedenis herhaalde zich daarmee, want de Clinton-campagne maakte dezelfde fout als Al Gore in 2000. Die dacht zijn thuisstaat Tennessee, West Virginia en New Hampshire ook wel even op zijn naam te schrijven en voerde er nauwelijks campagne. Met die staten had Gore geen eindeloze strijd hoeven aangaan met de latere president George W. Bush in Florida. De uitkomst in de Sunshine State, uiteindelijk bepaald door een unieke interventie van het Hooggerechtshof die het hertellen van de stemmen stopte, was dan niet meer van belang geweest.

Dure misvatting

Terug naar 2016. De Clinton-campagne voelde het ongenoegen onder het electoraat in de midwestelijke staten niet aan of dacht – niet gespeend door enige vorm van arrogantie – dat er op Election Day genoeg andere staten waren die blauw zouden kleuren. Een dure misvatting die de Obama-erfenis mogelijk flink doet wankelen. Veel mensen bleven thuis, jongeren moesten bar weinig hebben van Hillary. Daarom is het tijd voor een nieuwe generatie Democratische politici. Frisse mensen met visie, die niet de negatieve bagage hoeven mee te torsen die Hillary en Bill Clinton al een kwart eeuw op hun schouders hebben. Het zou Hillary sieren als ze een duidelijk statement aflegt dat een actieve politieke rol een gepasseerd station is en ze dus ook niet geïnteresseerd is in het burgemeesterschap van New York. Nog even in de spotlights op 20 januari en daarna met Obama op de achtergrond nieuwe Democratische politici opleiden. John F. Kennedy sprak tijdens zijn inauguratie in 1961 al over ‘de fakkel die is doorgegeven aan een nieuwe generatie Amerikanen’. De Clintons moeten beseffen dat hun tijd na het echec van 2016 nu echt voorbij is.


50 statenStan Bos (1982) bezocht alle 50 staten en herinnert zich zijn kennismaking met Amerika nog goed. “Je bent nog geen 21, dus geen alcohol voor jou, zei de douanier op Newark Airport. Eenmaal tussen de indrukwekkende wolkenkrabbers en na de eerste zenuwachtige dag, dacht ik: dit is mijn land! Amerika is een topland met topmensen! Vanwege de ruimte, afwisseling, natuur, steden en het toeren in de auto.” Stan heeft nog lang geen genoeg van Amerika. “Ik wil nog meer zien van staten waar ik al ben geweest en als correspondent een presidentsverkiezing verslaan.” Zijn drie favoriete staten: Oregon, Utah en Maine (“al is de keuze best lastig”). Favoriete plek: de National Mall in Washington DC. @StanSchrijft

Author: Gastschrijver

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- 0 Flares ×