Bij een ceremonie van de Comanche-indianen

0 Flares 0 Flares ×

Tijdens zijn roadtrip in april van 2016, van Chicago naar Los Angeles, was er een aantal dingen waar fotograaf Arno Reijnen bijzonder naar uitkeek. Zo had hij de wens om de indianen van de Comanche Nation in Lawton, Oklahoma, te bezoeken – één van de oorspronkelijke indianenvolken van Noord-Amerika. Het leefgebied van de ooit twintigduizend Comanche strekte zich uit van het huidige New Mexico, Texas, Oklahoma, tot het zuiden van Colorado en Kansas. Lees het eerste verhaal van onze nieuwe gastschrijver: hij maakte een bijzondere ceremonie mee!

Comanche Nation Pow Wow in Lawton, Oklahoma

comancheTegenwoordig leven er nog zo’n tienduizend Comanche, waarvan het merendeel leeft in de staat Oklahoma. De Comanche, ‘The Lords of the Plains‘, staan bekend als de beste ruiters van Noord-Amerika. We hadden gehoord over het Comanche Nation Youth Program. Onderdeel van dit Youth Program is een jaarlijkse Pow Wow voor de jeugd. Een Pow Wow is een traditie bij indianen uit Noord-Amerika en Canada. Het is een grote feestelijke ceremonie waarbij indianen samenkomen om te dansen, te zingen en muziek te maken. Naast het plezier van met elkaar feest te vieren, heeft dit samenzijn ook als doel deze traditie te behouden voor volgende generaties.

Het belangrijkste onderdeel wordt gevormd door de Intertribals, danswedstrijden ingedeeld in verschillende categorieën. De deelnemers dragen daarbij traditionele kleding, met rugnummer, omdat ze kiezen wie er het mooiste uit ziet. De show die wij bezochten, vond plaats in de avond. Publiek is daarbij zeker welkom, maar toch mag een Pow Wow niet worden beschouwd als een commerciële gebeurtenis en ook niet als puur entertainment. Het karakter van een Pow Wow wordt vooral bepaald door de spirituele en sociale betekenis van het evenement.

comancheBij de ingang van het complex waar de Pow Wow werd gehouden, werden we heel hartelijk ontvangen door een mevrouw. We vroegen of we mochten kijken en of we foto’s mochten maken. We werden meteen voorgesteld aan de voorzitter, Wallace Coffey. Ik vertelde dat ik fotograaf was en graag wat mooie foto’s zou willen maken. De voorzitter gaf mij zijn goedkeuring en tot mijn verbazing kondigde hij door de microfoon de hele zaal aan dat ik als fotograaf uit Nederland kwam om foto’s te maken. Onze entree was gemaakt.

De dame die we bij de deur spraken, bleek de tante van de voorzanger te zijn. Deze voorzanger opende de show met zijn zang. We waren ‘s middags al binnengekomen, toen de Pow Wow nog moest beginnen, maar in de zaal was voelbaar dat de stemming er al helemaal in zat.

Het eren van stamleden

In het midden van de zaal zat een aantal mannen die de drum sloegen. Er was één trommel en daarom heen zaten tien mannen, onder wie ook de zangers. De grote trommel speelde een bijzondere rol. In de zaal kon je dat voelen. De Pow Wow trommel is het hart van de Native American ceremonie en wordt beschouwd als de hartslag van Moeder Aarde met als functie een beroep te kunnen doen op de geesten. Een Pow Wow trommel is gemaakt van een brede basis die bedekt is met Rawhide van een koe, hert of buffel en wordt bespeeld door acht of meer mensen die op de trommel slaan met overdekte houten hamers terwijl ze liederen zingen, vaak in de Indiaanse taal.

comancheDe Pow Wow startte met het eren van diverse stamleden. Steeds werden drie of vier mensen, die iets bijzonders betekend hadden voor de Comanche, uit de zaal naar voren geroepen en toegezongen en werd er hard op de trommels geslagen. Je zag dan verschillende mensen uit het publiek naar voren komen om bij wijze van eer een aantal dollarbiljetten voor de voeten van de persoon die werd geëerd te leggen. De zang bleef maar doorgaan en steeds werd er meer geld neergelegd. Steeds werden nieuwe mensen door de voorzitter naar voren geroepen om te worden geëerd. Zo ook de voorzanger. Zijn tante zat naast ons en vertelde dat dit het eerste jaar was dat hij voor dit grote publiek als voorzanger optrad. Ook één van de mannen die op de trommel sloegen, werd geëerd. We hadden echt het idee dat we iets heel intiems meemaakten en voelden ons vereerd dat wij als buitenstaander dit mochten meemaken. Terwijl ik aan het fotograferen was in de zaal riep de voorzitter ineens door de microfoon: “Arno Reijnen, where are you?”

Tot mijn verbazing kreeg ook ik een ceremonie waarbij ik werd geëerd. Er werd door de Comanche ook veel geld bij mijn voeten gelegd. Dit begreep ik helemaal niet, ik ben hier te gast en dan krijg ik dat geld. Snel besluit ik om dit geld te geven aan de mannen die op de trommels sloegen. Dit werd heel erg gewaardeerd.

Een onvergetelijke avond

Na een paar uur waarin ieder die vereerd moest worden, naar voren was gehaald, werd het diner door middel van gezang aangekondigd. Het was namelijk belangrijk dat er nog werd gegeten voordat de Pow Wow zou beginnen. Ook voor het eten werden we uitgenodigd, wat een feest! Het was een bijzondere, smaakvolle maaltijd en het was het voedsel dat de Comanche normaal gesproken ook eten. Na het eten ging iedereen naar een kleedruimte of naar een hoek van de zaal om zich klaar te maken voor de show. Buiten op het grote parkeerterrein liep het ook al vol. Er waren mensen met campers en met grote SUV’s. Iedereen was druk met zich om te kleden voor de show. In een flinke cirkel liepen Comanche nu om de grote trommel, met daarbij de tien mannen die op de trommel sloegen, en ook de zangers. Het was een zeer bijzondere gebeurtenis, geweldig om mee te mogen maken.

Vooral de middag, met het eren en de vele mensen die ik op de foto heb mogen zetten, maakten grote indruk op mij en zo voelde ik het met heel mijn hart.

Zes foto’s:

comanche comanchePow Wow07 Pow Wow08 Pow Wow09 Pow Wow10


ArnoArno Reijnen (1956) is een Utrechtse fotograaf en ondernemer in infrarood-warmtepanelen. Hij heeft een grote passie voor Amerika. Hij  bezocht het land al een paar keer en maakt er vooral foto’s die een verhaal vertellen, van mensen en bijzondere situaties. Zijn leefspreuk is dan ook: een foto zegt meer dan 1000 woorden. Zijn bezoeken aan de vele natuurparken en New York en Los Angeles geven een mooi beeld van hoe hij de Verenigde Staten ziet en wat je allemaal kunt beleven. Het blijft een boeiend land: de verhalen spreken voor zich.

Author: Gastschrijver

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- 0 Flares ×