Johan Derksen over zijn Amerika

313 Flares 313 Flares ×

Johan Derksen (66) geniet vooral bekendheid om zijn scherpe mening in het programma Voetbal International. Dat de ex-hoofdredacteur van het gelijknamige blad ook een gepassioneerd liefhebber is van Amerika, is minder bekend. USA365.nl sprak met Derksen over een zoektocht in Oregon, muziekstad Austin, trouwen in Memphis en zijn reis met Johnny de Mol door Texas. “Voor dat programma moet je één nacht in een tent slapen, maar ik zei dat ik niet in een tentje ging liggen. Dat hebben we in scène gezet.”

Johan Derksen over zijn Amerika

Snow in San Anselmo

Een paar jaar geleden struinde Johan Derksen in de noordwestelijke staat Oregon diverse kerkhoven af, op zoek naar zijn grote muziekheld Mickey Newbury. Hij was er wel even zoet mee, omdat de begraafplaatsen er liggen verscholen in de natuur. Na uren zoeken stond hij bij de laatste rustplaats van Newbury. “Dan heb je het na een minuut wel gezien. Ik was er de hele dag druk mee en toch heel tevreden.” Hetzelfde avontuur herhaalde zich tijdens een bezoek aan San Francisco. Derksen wilde naar San Anselmo, een dorpje op dertig kilometer ten noorden van San Francisco, waar ooit Van Morrison heeft gewoond. ,,Die heeft een mooi nummer: Snow in San Anselmo. Dus wilde ik daar naartoe. Toen ik er was, vond ik het een dorpje van niks, maar ben dan wel blij dat ik er ben geweest. Mijn vrouw zegt dan altijd: wat is dit voor een onzin? Maar ik doe er niemand kwaad mee.”

Toen ik in San Anselmo was, vond ik het een dorpje van niks, maar ben dan wel blij dat ik er ben geweest. Mijn vrouw zegt dan altijd: wat is dit voor een onzin?

Downtown Los AngelesIn zijn privédomein in Oudewater, waar hij zijn bezoek ontvangt, is Derksen omgeven door duizenden cd’s, vooral met Amerikaanse muziek. Een jongenskamer voor de gepensioneerde oud-hoofdredacteur van Voetbal International. Derksen steekt de brand in een verse sigaar en vertelt in één moeite door over zijn eerste kennismaking met Amerika. Medio jaren tachtig reisde hij namens VI naar Los Angeles voor een reportage met voetballer Wim Suurbier. “Wim werkte als barkeeper in het café van George Best bij Redondo Beach. Toen kwam ik er achter dat ik Los Angeles niet zo leuk vind. Later ben ik nog eens teruggeweest naar Santa Monica. Ik vind Californië niet zo interessant, al is San Francisco een mooie stad waar je alles hebt. Doordat er veel films zijn opgenomen, dacht ik: die straatjes en trammetjes ken ik allemaal al.”

Verkeerde wijken

Hoe vaak Derksen in Amerika is geweest, weet hij niet. Veel staten zag hij al, meestal samen met zijn vrouw. Derksen noemt Amerika zijn favoriete land. “Zeker als je een paar centen in je zak hebt.” Maar de voetbalanalyticus plaatst ook kanttekeningen. “Wie is overgeleverd aan de sociale wetgeving, is niet te benijden. Dan krijg je voedselbonnen om in leven te blijven. De winkels met stickers op de deur waar je die bonnen kunt inleveren zijn heel vernederend. Ben je werkloos, dan krijg je geen uitkering, maar kun je als een sloeber met een bon eten gaan halen. Dan denk ik: tsja, als dit het grote Amerika is… Ik heb ook in de verkeerde wijken van de grote steden gekeken. Daar druipt de armoede en ellende van de muren af. Er zijn duidelijk twee Amerika’s.”

Ik heb ook in de verkeerde wijken van de grote steden gekeken. Daar druipt de armoede en ellende van de muren af.

New Orleans Bourbon StreetDe onaangename kanten van het land gaan duidelijk niet aan Derksen voorbij. Overdag voelt hij zich er nooit onveilig, maar in New York en New Orleans maakte hij laat in de avond minder opbeurende dingen mee. “Met mijn dochter was ik een keer naar de New York Yankees, dat ligt in de Bronx. Die wedstrijd duurde wat lang, dus het was donker. Wij liepen een verkeerde straat in en zijn vervolgens in looppas naar de metro gegaan. Dat was heavy. In New Orleans liep ik met mijn vrouw door een straat met allemaal zwarte jongens met gouden tanden die op veranda’s zaten. Mijn vrouw was bangig. Ik zei: stel je niet aan, er gebeurt niets. Wij moesten bij een klein winkelcentrum zijn. Een politieagent zei vervolgens wat hatelijk uit het autoraam: tourists? ‘U moet natuurlijk niet door die wijk lopen, want dan vraagt u om problemen’. We gingen daar naar een band kijken en die agent adviseerde ons na afloop een taxi te bestellen en binnen te wachten. Hij zei: gaat de taxi linksaf, dan is het een oplichter en neemt hij de lange route naar de stad. Slaat hij rechtsaf, dan is het goed en neemt hij de korte route. Hij ging linksaf, maar ik was blij dat ik een taxi had. Ik betaalde alleen wel de hoofdprijs.”

Austin als progressieve oase

Daarentegen voelt Derksen zich in Austin welhaast als een kind in een snoepwinkel. In de hoofdstad van Texas barst het van de livemuziek; blues, Americana, Derksen kan er geen genoeg van krijgen. “Texas is een nare staat met rednecks, terwijl Austin een progressieve oase is. Er heerst een heel ander sfeertje. Ik neem altijd een hotel in het centrum. ’s Avonds heb ik op loopafstand tien tenten waar livemuziek is. Ik weet er de weg. Dan pak ik in de vroege avond een optreden, in de loop van de avond één en om twaalf uur begint er nog één. Dan heb ik het helemaal naar mijn zin, omdat daar de muziek wordt gespeeld die mij erg aanspreekt. Als muziekliefhebber kun je het er een maand uithouden. Je moet je alleen wel realiseren dat ze tien mijl buiten Austin iedere gekleurde of homofiel willen neerschieten.”

Als muziekliefhebber kun je het een maand uithouden in Austin.

Appartement van 80.000 dollar

AustinMet zijn vrouw liep Derksen eens tegen een appartement in het centrum van Austin aan. “Tachtigduizend dollar, wel meteen afrekenen, want aan hypotheken doen ze niet. We hebben het niet gedaan, omdat ik het verdom in een staat te gaan wonen waar ze de doodstraf hebben. Er zijn genoeg staten waar ze die niet hebben, maar haast overal is er wel een probleem. Je moet ook eigenlijk in een staat gaan wonen waar ze geen ‘tax’ heffen. Dan bespaar je een vermogen.” Derksen heeft sowieso meer met de noordelijke staten. “Hoe noordelijker, hoe beter ik me thuis voel. Mijn jongste dochter heeft een jaar in Oregon gewoond en daar ben ik twee keer geweest. Daar heb ik de indruk dat ik in Denemarken ben. Voor Vermont heb ik een zwak. Een prettige, groene staat, maar het nadeel is dat er in de winter drie meter sneeuw ligt. Wij waren eens in Portland, Maine. Dat vonden wij een hele leuke stad. Alleen spraken wij met mensen die zeiden: het is nu hartstikke groen, maar van november tot en maart zit je in de sneeuw en kun je bijna je auto niet uit vanwege de beren. Die komen ook naar de bewoonde wereld voor voedsel. Dan kan er ook zo maar één ’s ochtends in je tuin staan.”

Voor Vermont heb ik een zwak. Een prettige, groene staat, maar het nadeel is dat er in de winter drie meter sneeuw ligt.

Het blijft vooral de muziek die Derksen naar Amerika trekt. De muziekhemel, zo noemde hij de Verenigde Staten al eens. Hij struint de digitale snelweg af, op zoek naar de optredens van zijn favoriete artiesten. “De blues en Americana vinden zijn oorsprong in Amerika. Ik ga altijd naar de muziekbolwerken. Zo heb ik eens drie weken in Chicago gezeten voor het bluesfestival. Geweldig. Daar maakten ze de blues elektrisch. In Denver zat ik in hetzelfde hotel als Van Morrison. Niet echt een benaderbare man. Mijn vrouw zei: vraag of hij met je op de foto wil. Toen zei ik: voor geen goud. ’s Avonds zat hij alleen aan een tafeltje te eten, terwijl de band aan een andere tafel at. Toen ze ’s ochtends vertrokken, reed er een witte limousine voor het hotel voor Van Morrison en een busje voor de band. Dan ben je een lul.”

Ik ga altijd naar de muziekbolwerken. Zo heb ik eens drie weken in Chicago gezeten voor het bluesfestival. Geweldig.

Met Johnny de Mol naar Texas

DerksenDeMolZijn liefde voor muziek was voor Johnny de Mol reden om Derksen een paar jaar geleden mee te nemen naar Texas voor het televisieprogramma Waar is De Mol? Met Derksen reisde hij een week door de staat, op zoek naar zanger Jimmy LaFave, met wie Derksen in de loop der jaren een vriendschappelijke band opbouwde. Met veel plezier kijkt hij terug op die trip. “Johnny is een ontzettende aardige jongen. We zijn in Dallas, Fort Worth en Austin geweest. De week vloog voorbij.” Eén ding weigerde Derksen: “Voor het programma moet je één nacht in een tent slapen, maar ik zei dat ik niet in een tentje ging liggen. Dus dat hebben we maar in scène gezet.”

Voor het programma moet je één nacht in een tent slapen, maar ik zei dat ik niet in een tentje ging liggen. Dus dat hebben we maar in scène gezet.

Derksen hield zelfs een tatoeage over aan de Texaanse trip, al ging het niet van harte. “Ze bedenken dan leuke dingen tijdens zo’n reis. Zo hadden ze een luchtballon gehuurd om over Texas te vliegen. Maar daar ga ik niet in, want ik heb hoogtevrees. Daarnaast ben ik te oud om dingen tegen mijn zin in te doen. Dus moest die ballon worden afbesteld. Een ander idee was om mij bij een ouderwetse kapper in Cherokee, een echt cowbowdorpje, naar binnen te laten gaan om me vervolgens met het kapsel van Wilfred Genee naar buiten te laten komen. Dat is dan mooie televisie. Ik zei: dat wil niemand, het haar van Wilfred Genee. Toen vroegen ze: zou je dan een tatoeage willen laten zetten? Omdat ik niet steeds spelbreker wilde zijn, heb ik me in Dallas laten overhalen. Mijn vrouw geloofde het niet toen ik thuis kwam. Die dacht dat ie er onder de douche weer vanaf ging.”

Zeven uur ontbijten

De televisiekijker die denkt dat de opnames in Texas een verkapte vakantie waren, komen bedrogen uit. “Het was hard werken,” vertelt Derksen. “Elke dag om zeven uur ontbijten, om acht uur vertrokken we en om elf uur ’s avonds waren we weer in het hotel. En dat dag in, dag uit.” De Mol zag volgens Derksen niet altijd zijn hotelkamer. “Als wij doodmoe in bed vielen, ging hij de stad in. Als wij dan ’s ochtends aan het ontbijt zaten, kwam hij binnen en gilde heel hard ‘Goodmorning America’ door de ontbijtzaal. Dus al die mensen keken heel verschrikt op, maar dat is Johnny. Die ontbeet en ging daarna weer door.”

Als wij dan ’s ochtends aan het ontbijt zaten, kwam Johnny de Mol binnen en gilde heel hard ‘Goodmorning America’ door de ontbijtzaal.

Stilzitten is ook niet aan Derksen besteed. In de grote steden struint hij bijkans de platenzaken af, op zoek naar onbekende muziekpareltjes. “Het is wel frustrerend dat alle platenzaken lijken te verdwijnen. In Portland, Oregon ging ik terug naar een platenzaak en zat er een restaurant in die zaak. In Boston overkwam me hetzelfde. In die stad waren mijn vrouw en ik heel graag gaan wonen, maar dat is niet te betalen.” Derksen beaamt dat hij soms de gekste dingen tegenkomt. “In Pittsburgh was ik bij Joe’s Records Store en die hadden uitverkoop. Zij verkochten cd’s voor 35 dollarcent. Dat was geen muziek waar ik twintig dollar per cd voor zou neertellen, maar 35 cent per cd is een koopje. Mijn vrouw was erbij, dus ik zei tegen haar. ‘Ga jij eens bij een warenhuis kijken of je een goedkope koffer kunt vinden’. Toen heb ik een koffer vol cd’s meegenomen. Het waren prima cd’s, maar ja, voor 35 cent neem je ook wel eens iets mee wat niet helemaal je smaak is. Ik heb het hele oeuvre van de band Alabama en die zou ik nooit kopen voor de volledige prijs.”

Getrouwd in Memphis

MemphisEen koffer vol cd’s is niet het enige bijzondere dat Derksen meemaakte. Met zijn huidige vrouw trouwde hij in Memphis. “Ik was al twee keer getrouwd in Nederland, ik dacht: ik trouw eens in Amerika.” Dat bleek nog niet zo eenvoudig. Wie denkt dat hij overal in Amerika zo maar kan trouwen, heeft het mis. “Iedere staat heeft zijn eigen wetten. Ik wilde eerst in New Orleans trouwen, maar dan moest je eerst zes weken in Louisiana verblijven. In Memphis moesten we allerlei papieren zoals geboorteaktes overleggen. Buiten het gemeentehuis waren er verschillende wedding chapels. Wij kozen voor de 27ste etage van het gemeentehuis. We vielen de lift uit in een zee van plastic bloemen. Maar toen we dat eenmaal hadden gedaan, moesten we nog allerlei stempels halen in de hoofdstad van Tennessee, Nashville. Wij dus met de Greyhound naar Nashville. Dat was wel een cultuurschok. Memphis is allemaal armoede, ik vind het daar ’s avonds laat gevaarlijk, heel bedreigend. In Nashville is alles goud wat er blinkt, een totaal andere cultuur.”

‘Obama is een fatsoenlijk mens’

Vanuit Nederland volgt Derksen de politieke ontwikkelingen aan de andere kant van de oceaan. De prestaties van president Obama kunnen hem bekoren. “Toen hij werd gekozen, werden er wonderen van hem verwacht. Alles zou veranderen, maar zo zit de wereld niet in elkaar. Ik vind Obama een fatsoenlijk mens met een uitstekende uitstraling. Bill Clinton vond ik ook een prima kerel die vooral de dupe is geworden van zijn privéleven, maar wel dicht bij de mensen stond. Obama doet het uitstekend. Het is ook geen lolletje, want je kunt het nooit goed doen. Met Clinton en Obama heeft Amerika twee heel redelijke presidenten waar het land zich niet voor hoeft te schamen.” Obama’s voorganger George W. Bush vindt Derksen ‘een lichtgewicht’. “Bush is een omhooggevallen cowboy. Ik had het idee dat hij als een marionet van zijn raadgevers allerlei dingen riep, maar niet wist waar hij het over had. Dan liet hij zich op zijn ranch in Texas met een cowboyhoed op en laarzen aan fotograferen en dan was hij weer de held van de working class. Ik kon die man nooit betrappen op intelligente antwoorden.”

Bush is een omhooggevallen cowboy. Ik had het idee dat hij als een marionet van zijn raadgevers allerlei dingen riep, maar niet wist waar hij het over had.

Hillary Clinton: ‘een wijf met kloten’

Hillary ClintonMet de presidentsverkiezingen van 2016 in aantocht, waarvoor de kandidaten zich nu al warmlopen, zou Derksen er geen moeite mee hebben als Hillary Clinton in januari 2017 de sleutel van het Witte Huis van Obama overneemt. “Hillary Clinton is een wijf met kloten. Ze gaf geen kick in die affaire van haar man met Monica Lewinsky. Het chagrijn droop van haar gezicht, maar ze bleef op haar post. Als minister deed ze ervaring op, ze wordt gesteund door Bill, dus die oude Clinton-aanhang stemt op haar. Ik zou het niet gek vinden als er een keer een vrouwelijke president komt en ik acht haar niet kansloos. De Republikeinen moeten met een heel sterke kandidaat komen om haar omver te gooien. Ik zou het zeer betreuren als een Republikein het voor het zeggen krijgt. Ik houd niet van die rechtse, reactionaire mensen.”

Langere periode door Amerika reizen

Als zijn verplichtingen bij RTL achter de rug zijn, hoopt Derksen met zijn vrouw voor een langere periode door Amerika te reizen. Er zijn delen waar het een feest is om doorheen te rijden. De Rocky Mountains in Colorado maakten veel indruk, maar ook Savannah in Georgia kan op zijn instemming rekenen. “Een heel prettige stad, een filmdecor. Charleston heeft fraaie herenhuizen en ligt mooi aan het water. Baltimore vind ik een leuke stad en in Washington DC zat ik in het hotel waar Ronald Reagan is neergeschoten, het Hilton. Eén van de leukste steden is Annapolis, niet ver van Washington met terrassen aan de haven en live optredens. Burlington, Vermont vind ik erg leuk en San Antonio is met de Riverwalk mooi opgeknapt. Maar ik wil ook nog een keer naar die onbekende staten, zoals de Dakota’s en New Mexico.”

Savannah in Georgia is een heel prettige stad, een filmdecor.

Derksen is dus nog lang niet uitgekeken in Amerika. Het vooroordeel dat alle Amerikanen oppervlakkig zijn, vindt hij ‘stompzinnig’. Ook het vooroordeel van de ‘Coca Cola-cultuur’ kan hij niet plaatsen. “Dan denk ik: ga eerst eens kijken. In Amerika is alles te vinden wat je hart je begeert. Literatuur, films, natuur, muziek. Ik ga er naartoe voor mijn muziek, maar kan me ook voorstellen dat mensen voor de natuur gaan. Voor mij is Amerika het ideale vakantieland om te ontspannen. Ik voel me er altijd hartstikke goed, je wordt er niet geleefd en ik vind het een bijzonder prettig land om te verblijven.”

Met dank aan: Marnix Schmidt Fotografie


stanStan Bos (1982) bezocht alle 50 staten en herinnert zich zijn kennismaking met Amerika nog goed. “Je bent nog geen 21, dus geen alcohol voor jou, zei de douanier op Newark Airport. Eenmaal tussen de indrukwekkende wolkenkrabbers en na de eerste zenuwachtige dag, dacht ik: dit is mijn land! Amerika is een topland met topmensen! Vanwege de ruimte, afwisseling, natuur, steden en het toeren in de auto.” Stan heeft nog lang geen genoeg van Amerika. “Ik wil nog meer zien van staten waar ik al ben geweest en als correspondent een presidentsverkiezing verslaan.” Zijn drie favoriete staten: Oregon, Utah en Maine (“al is de keuze best lastig”). Favoriete plek: de National Mall in Washington DC. @StanSchrijft

Author: Gastschrijver

Share This Post On

5 Comments

  1. Geweldig interviews. Lekker los ongedwongen en je leest goed de liefde die de brompot heeft voor Amerika. Top.

    Post a Reply
    • Bedankt voor je reactie Wilco! Dit soort interviews zijn erg leuk om te maken. Fijn dat je het zo waardeert!!

      Post a Reply
  2. Mooi verhaal! Ik smul ervan! Ik ga volgende week zelf maar even in Austin kijken of Derksen gelijk heeft 😉

    Post a Reply
  3. Mooi verhaal, ik smul ervan!! Ik ga volgende week zelf maar even in Austin kijken of Derksen gelijk heeft 😉

    Post a Reply
    • Haha, dank je!! Heel veel plezier in Austin. Veel muziek en leuke tentjes!

      Post a Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

313 Flares Twitter 14 Facebook 299 Email -- 313 Flares ×