Seventh inning stretch: dé honkbaltraditie in de VS

0 Flares 0 Flares ×

Een dikke president, een katholieke docent en een honkbalmanager: volgens de legenden staat één van hen aan de basis van het leukste fenomeen uit de honkbalwereld: de seventh inning stretch. Hoewel het verhaal van president Taft favoriet is, is het niet het meest waarschijnlijke. Gastschrijfster Els Hekkenberg zocht uit hoe het écht zit met deze Amerikaanse honkbaltraditie. 

Seventh inning stretch: dé honkbaltraditie in de VS

President William Taft

William TaftTussen de twee helften van de zevende inning in het Amerikaanse baseball, staan de fans vaak op, rekken en strekken wat, lopen een rondje of kopen een laatste snack of alcoholische versnapering. Het ontstaan van deze zogeheten seventh inning stretch is een prachtstukje Amerikaanse historie. Het meest onwaarschijnlijke maar wel het mooiste verhaal is dat van president William Taft (toevallig ook de eerste president die ooit een first pitch deed). Volgens de volkslegende bezocht president William Taft in 1910 een honkbalwedstrijd – iets wat hij wel vaker deed. Omdat de 27e president van de Verenigde Staten nogal omvangrijk was, stond hij halverwege de zevende inning op van zijn kleine houten stadionstoeltje om even te rekken en zijn grote ledematen de ruimte te geven. Het verhaal gaat dat de aanwezigen in het stadion dachten dat de president vertrok en uit eerbied ook gingen staan. Toen Taft toch weer neerstreek, ging ook de rest van het stadion weer zitten. De seventh inning stretch leek geboren.

Katholieke docent

seventh inch uitgelichtNiets is minder waar. Een waarschijnlijker verhaal is dat van Brother Jasper Brennan of Mary, een katholieke docent. Hij moest als coach niet alleen zijn spelers maar ook de fans – allemaal studenten – tijdens de thuiswedstrijden van het Manhattan College in het gelid houden. Toen tijdens een wedstrijd in 1882 bleek dat de fans wat rusteloos werden, instrueerde hij ze allemaal om te gaan staan en zich even te ontspannen. Dit werkte en een traditie was geboren. Dat rekken en strekken in de zevende inning zou overgegeven zijn van het Manhattan College, waar Brennan werkte, naar de New York Giants in de Major League.

Hoewel sommigen de oorsprong van de huidige traditie toewijzen aan Brennan, lijkt de term tóch eerder al in gebruik te zijn. In 1869 al schreef de New York Herald een sportverslag van een wedstrijd tussen de Cincinnati Red Stockings en de Brooklyn Eagles. Hierin werd de stretch al beschreven. Datzelfde jaar schreef ook de Cincinnati Commercial over een soortgelijk evenement. De manager van de Cincinnati Red Stockings, Harry Wright, schreef in datzelfde jaar ook:

“The spectators all arise between halves of the seventh inning, extend their legs and arms and sometimes walk about. In so doing they enjoy the relief afforded by relaxation from a long posture upon hard benches.”

Waarschijnlijk is de traditie vanzelf ontstaan: zet genoeg mensen voor een lange honkbalwedstrijd van een paar uur op harde houten stoeltjes en er staat vanzelf iemand op. Dat het gebruik aan het einde van de negentiende eeuw meermaals werd opgetekend, geeft aan dat het aan het inburgeren was.

Take me out to the ball game

7thinningstretchEen veelvoorkomende bezigheid tijdens de seventh inning stretch is het uit volle borst meezingen van de klassieker Take me out to the ball game. Het nummer, geschreven door Jack Norworth in 1908, wordt inmiddels gezien als Amerikaans baseball-anthem en is één van de meest herkende deuntjes in de Verenigde Staten.

Take me out to the ballgame,
Take me out with the crowd
Buy me some peanuts and Cracker Jack,
I don’t care if I ever get back,
‘cause its root, root, root for the home team,
If they don’t win it’s a shame.
For it’s one, two, three strikes you’re out, At the old ballgame

Frappant detail: ook over de oorsprong van deze baseball-kaskraker bestaan meerdere theorieën. Het verhaal gaat dat radioverslaggever Harry Caray het liedje vaak in zichzelf zong tijdens de tussenpauze in de zevende inning. Op een gegeven moment stond zijn microfoon aan (met opzet of per ongeluk, daarover bestaat de twijfel), waardoor het hele stadion werd aangestoken. Het liedje werd een instant honkbalklassieker.
Een uitvoering van Take me out to the ballgame uit 1908:


Els HekkenbergEls Hekkenberg (1986) is freelance journalist en communicatiestrateeg. Haar fascinatie in Amerika resulteerde in een masterdiploma Amerikanistiek. Ze mag inmiddels negentien staten van haar lijstje strepen, waarbij naast toeristische hoogtepunten ook vaak wat onbekendere oorden aangedaan worden. Maar na een aantal roadtrips door Amerika is het besef wel ingezonken: “You ain’t seen nothing yet”. En daarom zal er altijd een volgende reis op de planning staan. Op Twitter: @elshekkenberg

Author: Gastschrijver

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- 0 Flares ×