Presidenten, geheime trainingen: Nederlandse chauffeur maakte het mee bij ambassade VS

258 Flares 258 Flares ×

Racen over de snelweg om op tijd bij president Bill Clinton te zijn, een speciale anti-terroristentraining in West Point, George H.W. Bush op zijn achterbank: Peter Charité (49) maakte in zijn achttien dienstjaren (1988-2005) bij de Amerikaanse ambassade in Den Haag de nodige avonturen mee. USA365.nl sprak exclusief met de man die ooit bij de beste twintig chauffeurs van de wereld hoorde. ‘De contactpersoon van de ambassade zei: je krijgt straks twee gasten van de Secret Service in je auto. Doe alles wat ze zeggen.’

Presidenten, geheime trainingen: deze chauffeur maakte het mee

De aanslagen van 9/11

Het is september 2001 en de aanslagen op het WTC houden de gemoederen in de wereld nog altijd flink bezig. Amper een week na die gruwelijke dag van 9/11 krijgt Peter Charité van zijn werkgever te horen dat hij een paar weken later naar Amerika moet voor een speciale anti-terroristentraining op de militaire academie West Point in Virginia. “Meer vertelden ze me niet. De rest zou ik daar horen. Nee, zelfs voor mijn familie was dat geheim. Ik ben op 20 september jarig, vierde mijn verjaardag toen niet echt lekker. Ik had er verschillende gedachten bij. Ik vond het doodeng om te gaan vliegen, maar aan de andere kant was er de adrenaline en vond ik het een eer.”

Werken bij de Amerikaanse ambassade

Peter Charité - foto: Evert-Jan DanielsHoewel Charité niet precies weet wat hem bij zijn eerste bezoek aan Amerika te wachten staat, heeft hij wel al een vermoeden: iets met auto’s. Op dat moment werkt hij al meer dan tien jaar als chauffeur voor de Amerikaanse ambassade. Charité begon er als junior driver, in mei 1988. “Oneerbiedig gezegd reed ik toen het lagere volk van de ambassade. De ongevaarlijke ritjes. Envelopjes van en naar ministeries van Buitenlandse Zaken. Daar zaten dan paspoorten in die gestempeld moesten worden. Er ging op z’n minst zes jaar overheen totdat ik senior driver werd.”

Daarna begon het spannende werk voor Charité langzaam te komen. “De eerste ritten die ik maakte als senior driver waren delegaties uit Amerika of de kinderen van de ambassadeur. Die reed ik dan naar een sinterklaasfeest of de kaasmarkt. Het belangrijkste daarbij: geen pech krijgen met de auto en het gebied om je heen observeren. Het is natuurlijk een risicovak qua aanslagen. De ambassadeur of ambassadrice is de op één na belangrijkste persoon buiten de president. Veilig, snel en comfortabel van A naar B. Of het nou een postzak is of de president.”

Bill Clinton in Nederland

Wim Kok verwelkomt Clinton op SchipholCharité werkte zich op tot executive driver, waarmee hij bevoegd werd om ministers en de ambassadeur te rijden. In mei 1997 werden zijn vaardigheden aardig op de proef gesteld, toen president Bill Clinton Nederland bezocht in het kader van de Marshallherdenking. Hij kreeg een bijzondere opdracht, die begon op Schiphol, waar het presidentiele vliegtuig landde. “Ik stond pal naast Air Force One met mijn blauwe Chevrolet Lumina. Ik mocht geen foto’s maken. De contactpersoon tussen de ambassade en het bezoek zat op de heenreis al bij mij in de wagen en zei: ‘je krijgt straks twee gasten van de Secret Service in je auto. Ze weten van je auto, kenteken en doe alles wat ze zeggen.’ Ik wist dat er bezoek kwam en dat ik eventueel de minister van Handel zou kunnen rijden. Ik wist ook van bepaalde routes af, omdat ik die de maand ervoor verkend had. Maar wat er precies ging gebeuren, dat wist ik niet.”

Avonturen van Nederlandse chauffeur

Charité moest er voor zorgen dat de twee Secret Service-agenten na de landing van Air Force One veilig en snel op het Malieveld aankwamen. Daar landde Clinton met de Marine One, de presidentiële helikopter. De dodemansrit staat de chauffeur nog helder voor de geest. “Ik reed het stuk in een recordtijd van zeventien minuten. Ik reed met alleen een blauw lampje bovenop, zonder begeleiding. Ik scheurde met 180 kilometer per uur over de A44 door Wassenaar. Mijn geluk was dat het laatste stukje naar het Malieveld aan de tegenovergestelde richting was afgezet. Er werd voor mij een hek opengedaan. Spookrijdend reed ik naar het Malieveld. Ik reed de Utrechtse baan in en ging gelijk naar rechts waar alle auto’s stonden opgesteld. Mijn geluk was dat de helikopters nog een cirkel maakten boven Babylon, langs het Binnenhof en de ambassade. Daardoor redde ik het. Toen die twee Secret Service-gasten uitstapten, landde Bill Clinton. Achteraf dacht ik: ik lijk wel gek, maar het was mijn opdracht. Ik was heel trots dat ik het had gehaald.”

Malieveld in 1997 - bron: Haags Gemeentearchief Clinton landt met de Marine One - bron: Haags Gemeentearchief

Rijden in de presidentiële stoet: poffertjes in Delft

Tijdens hetzelfde bezoek gebeurde er nog iets opmerkelijks toen Charité meereed in de presidentiële colonne, met de minister van Handel, William Daley, op zijn achterbank. “We reden in een stoet van zo’n twintig auto’s. Ik was de zesde à achtste auto achter The Beast, de auto van de president. We gingen vanaf Rotterdam Wilhelminakade over de A13 en na een kilometer zag Clinton borden met Delft erop. Hij vroeg aan zijn chauffeur: ‘what is Delft?’ Dat ging als een lopend vuurtje over de communicatieapparatuur van de Secret Service. Vanuit één van de auto’s werd gezegd dat Delft een soort klein Amsterdam is.”

Clinton besloot de eerstvolgende afrit te nemen, daar waar nu meubelconcern IKEA zit. “Ineens zag ik alle auto’s voor mij naar rechts gaan. We reden rechtstreeks naar de marktplaats met alle twintig auto’s keurig erachteraan. We stopten op het Delftse marktplein, iedereen stapte uit. Clinton stak over en liep naar het eerste de beste poffertjesrestaurant om daar poffertjes met slagroom te eten. Alle winkels waren dicht, maar één van de restauranteigenaren zag het gebeuren en opende zijn deuren. Na een halfuur vertrokken we weer richting het Kurhaus waar hij overnachtte.”

Monica Lewinsky-affaire

Presidenten, geheime trainingen: Nederlandse chauffeur maakte het mee

Met Bill Clinton.

Charité ging nog op de foto met Clinton, die toen ook hevig onder vuur lag vanwege zijn buitenechtelijke escapades met een stagiaire in het Witte Huis. “Het was pal na die Monica Lewinsky-affaire. Dat maakte het spannend hem te ontmoeten. Ik mocht niks over die affaire vragen, dat werd me van tevoren gezegd. De spanning in zijn ogen was voelbaar. Hij verontschuldigde zich dat hij verkouden was en waterige ogen had. Ik kreeg het gevoel dat hij bang was dat mensen hem naar die affaire zouden vragen. Ja, ik vond het een bijzondere ervaring: leuk om later aan mijn kleinkinderen te vertellen. Clinton was toen toch één van de machtigste mannen ter wereld.”

Bij het vertrek van Clinton uit Nederland was er wederom een rol voor Charité weggelegd. De enorme veiligheidsmaatregelen staan hem nog bij. “Toen werd de A4 wel afgezet. Er reden twintig Porsches, tien aan elke kant en dan wij met de stoet in het midden. Moet je je voorstellen: de hele weg open, motoragenten bij alle op- en afritten, motoragenten voor ons, Porsches achter ons om de weg te blokkeren en helikopters boven ons om het luchtruim te beveiligen. Tot aan het moment dat de president aan bord stapt, zijn ze verantwoordelijk voor zijn veiligheid.”

Anti-terroristentraining bij West Point

In het najaar van 2001 heeft Charité dus al het nodige meegemaakt bij de ambassade als hij naar Amerika vliegt. Als geen ander is hij dan al bekend met speciale chauffeurstrainingen. “Ik begon met een slipcursus in Ypenburg, had toen rijvaardigheidslessen op een politiecircuit in Lelystad. We kregen VIP 1, VIP 2 en VIP 3-training. Een stapje verder kwam ik in Berlijn uit. Daar kreeg ik een week gepantserde voertuigtraining.”

De anti-terroristentraining bij West Point was weer van een andere categorie. Charité keek zijn ogen uit. “Het was een heel groot gebied, met nog een grote landingstrip. Vergelijk het met de Veluwe, maar dan kaal. Ik werd tijdens het rijden beschoten met paintballgeweren, door mensen achter ramen in een nagemaakt straatje. Ik leerde ontsnappen door 180 graden achteruit te rijden en werd bekogeld met pionnetjes die handgranaten voorstelden. Deze moest ik dan ontwijken. Eén pion lukt nog wel, maar komen er drie tegelijk op je af dan ga je toch wel zweten. Dat oefende ik 20 keer op een middag. De tijd werd steeds opgenomen. Ik kreeg na afloop een diploma waarop stond dat ik bij de beste twintig chauffeurs van de wereld hoorde. Ik was trots.”

Charité verbleef een week in Amerika. Ondanks het strakke schema kon hij nog wel wat van het toen nog in rouw gedompelde land zien. Met een paar andere Europese chauffeurs bezocht hij Washington DC, maar vooral New York City, waar de geur van kerosine en lijken nog in de lucht hing, maakte grote indruk. “Ik heb een halve dag bij Ground Zero rondgelopen. Alles was afgesloten en beveiligd, ook Het Vrijheidsbeeld. Ik weet nog dat ik aan het filmen was en sprak met een politieagent; hij werd ineens emotioneel. Ik stopte met filmen en hield het toen ook niet droog. We brachten ook nog een bezoek aan een brandweerkazerne vlakbij de Brooklyn Bridge. Daar waren veel slachtoffers gevallen.”

Met George en Barbara Bush

Met Barbara BushIets anders waar Charité met trots op terugkijkt, is zijn ontmoeting met George H.W. Bush en diens vrouw Barbara. Hij reed het tweetal drie dagen in een Mercedes, overigens was Bush op dat moment geen president meer. “Zolang de president in functie is als president nemen de Amerikanen hun eigen vervoersmiddelen en chauffeurs mee. Komen ze later nog eens in Nederland als ex-president, dan hebben ze alleen nog de presidentiële Secret Service. En dan worden ze hier gereden door gehuurde, Nederlandse chauffeurs. Dit in verband met hun straten- en wegenkennis.”

Charité herinnert zich het afscheid met het echtpaar Bush bij de VIP-room van Schiphol nog levendig. “Nog voordat ik de auto geparkeerd had, gooide Bush een gouden dasspeld op mijn schoot. ‘Thanks for your driving, that’s yours’, zei hij. Op die speld staat zijn handtekening met een speciaal embleem, heel fraai. Ik heb ‘m nog altijd.”

Charité vroeg aan Barbara Bush of hij met haar op de foto kon. De voormalig First Lady antwoordde op ludieke wijze, met een vleugje Texaanse brutaliteit. ‘Ik stapte op haar af en toen zei ze: ‘I didn’t recognize you from the front‘. Een stukje droge humor. Ze zei dat ik naast haar kon komen zitten en toen nam één van de medewerkers daar een foto. Ik weet nog wel dat ze aan het werk was achter een computer op haar schoot; het was de eerste keer dat ik iemand met een laptop zag werken.”

Fietsen met Jimmy Carter

Een andere voormalig president die Charité de hand schudde, was Jimmy Carter. De man die van 1977 tot 1981 in het Witte Huis zetelde, bracht een onofficieel, onaangekondigd bezoek van drie dagen aan Nederland begin jaren negentig. Waarvoor was niet helemaal duidelijk. “Zelfs de ambassade wist van niets. Ik had het idee dat het een soort vakantie was. Hij ging door de duinen fietsen, van Zandvoort tot aan Hoek van Holland en retour. Hij was al onderweg toen ik op Schiphol een busje moest ophalen met zes reservefietsen en daarna moest meerijden op de route.”

Met Jimmy CarterCharité had geen idee dat het om Carter ging, dat zag hij pas toen de oud-wereldleider uit de Duinen tevoorschijn kwam aan het einde van de dag. “Ik stond ergens in Katwijk of Noordwijk te wachten op een parkeerterreintje. Hij kwam aan en ik stond bij het busje met al die fietsen en zei voor de gein: kies maar, ik heb er zes. Carter reageerde droog: klopt, ze zijn van mij.”

Vacansoleil

Van 1988 tot 2005 werkte Charité voor de Amerikaanse ambassade. Daarna reed hij vijf maanden op huurbasis voor de ambassade van Canada, voordat hij overstapte naar het internationale strafhof en rechters moest vervoeren rondom het Sierra Leonetribunaal. Tussentijds was de geboren Hagenaar nog in dienst van het ministerie van Justitie. Sinds 2009 rijdt Charité de financieel directeur van Vacansoleil. “Ik geniet van mijn huidige baan, maar de spanning van een bezoek, een VIP in mijn auto, de adrenaline: dat mis ik soms wel eens. Ja, ik heb echt een schitterende tijd gehad bij de Amerikaanse ambassade.”

Meer bijzondere interviews lezen met bekende personen op USA365.nl?  

Adriaan van Toor Mart Smeets Earnest Stewart van AZ Maarten van Rossem Murdock van tv-serie The A-Team

Author: Mike Boeschoten

Share This Post On

6 Comments

  1. Groeten van Helene van Rijn International product supply Was zeker een leuke tijd Fijn te lezen dat het goed met je gaat

    Post a Reply
    • Haaj Helene, bedankt voor je leuke reactie…..Ik probeer me alleen een gezicht bij je naam te verzinnen, sorry ben ‘m kwijt? Heb je toevallig facebook? Ben erg nieuwsgierig! Hihi!

      Post a Reply
      • Geachte Peter Charité,
        Super mooi artikel is dit het geeft me echt inspiratie om door te gaan met mijn chauffeurs werk. Ik ben zelf ccv-d1 gecertificeerd en vroeg me af hoe je de vacatures van de ambassade of ministerie kan vinden? Wil heel graag hoger op en hoop dat u me wilt helpen. Alvast bedankt

        Post a Reply
        • Dag Robin, leuk dat je zo enthousiast bent over ons artikel! Peter heeft ontzettend veel meegemaakt, dus dat helpt wel:) Ik kan je niet meteen een concreet pasklaar antwoord geven, maar ik zou een kijkje nemen op de websites van die instanties of eventueel eens een belletje wagen of langsgaan..

          Heel veel succes! Mocht je zelf nog eens iets in Amerika meemaken dat je wilt delen met ons; altijd welkom!

          Groet,
          Mike Boeschoten

          Post a Reply
        • Beste Robin, het enige wat ik je zou kunnen adviseren is dat je geluk, brutaliteit (nette welteverstaan!) maar vooral diploma’s en talenkennis( Engels t voornaamste) zeker ook geduld! Ik ben ook onder aan de ladder begonnen…in t magazijn vd ambassade van USA, mijn geluk was dat ik de militaire dienst net had afgemaakt in 1984. De rest zit in t verhaal. Nu zit mijn leeftijd in de weg, maar Vacansoleil wilde me 7 jaar geleden zo graag hebben en daar moest ik wel een hoop salaris voor inleveren. En toch heb ik t nog steeds naar mijn zin daar in Eindhoven!
          Ik zal zeggen maak een c.v. en copieër het een stuk of 30 keer en stuur t naar 20 ambassades en 10 ministeries….er zal er toch wel 1 tussen zitten?????

          Succes en met vriendelijke groet!
          Peter Charité

          Post a Reply

Trackbacks/Pingbacks

  1. Midterms Amerika 2014: bloedbad Democraten - […] zijn gebrekkige aanpak van de orkaan Katrina en de voortslepende oorlogen in Afghanistan en Irak. Bill Clinton kreeg tijdens…
  2. Argo fuck yourself: hoe 6 Amerikanen ontsnapten uit Iran - USA365 - […] hebben hun vrijheid terug, in tegenstelling tot hun landgenoten die nog altijd gevangen zitten in de Amerikaanse ambassade. In…
  3. Top 10 artikelen 2014 - USA365 - […] 10 de bijzondere carrière van landgenoot Peter Charité. Over een race op de snelweg om op tijd bij Bill…

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

258 Flares Twitter 4 Facebook 254 Email -- 258 Flares ×