Ruud Gullit en zijn besluit voor het WK 1994

0 Flares 0 Flares ×

Zlatan Ibrahimović, Gareth Bale, Franck Ribéry, Kevin Strootman, Radamel Falcao: het wereldkampioenschap voetbal dat vandaag begint in Brazilië mist zonder twijfel een aantal smaakmakers. Door blessures of omdat het land van de speler zich niet kwalificeerde. Deze sterren zullen zich de haren uit het hoofd trekken als ze het verhaal van Ruud Gullit horen. Twintig jaar geleden was de aanvalsleider van Oranje fit en wel om te knallen op het WK in Amerika, maar op het laatste moment zegde hij uit eigen beweging af. Het blijft tot op de dag van vandaag één van de meest intrigerende affaires uit onze Hollandse voetbalhistorie.

Huis ter Duin

Het is maandag 30 mei 1994, achttien dagen voor de WK-start in Amerika, als zo’n beetje het hele Nederlandse persleger zich heeft verzameld in hotel Huis ter Duin te Noordwijk. En daar is alle reden toe, want het nieuws dat de verslaggevers van radio, televisie, kranten en tijdschriften te horen zullen krijgen, is bepaald niet gering. Bondscoach Dick Advocaat maakt wereldkundig dat niemand minder dan Ruud Gullit zich terugtrekt uit de selectie. Gullit zelf, die op dat moment aan de linkerzijde van Advocaat zit, verscholen in zijn blauwe spijkerjack, hoort het geëmotioneerd aan. Een reden, zo verklaart de hoofdrolspeler daarna zelf, heeft hij zijn trainer niet gegeven. Dat komt wel na het WK.

Sampdoria 

Ruud Gullit tijdens de persconferentie in Huis ter Duin Gullit, destijds 31 jaar, heeft ten tijde van zijn opzienbarende besluit een ijzersterk seizoen achter de rug. Na zijn succesperiode bij AC Milan, waar hij met landgenoten Marco van Basten en Frank Rijkaard de prijzen aaneenrijgt, vertrekt hij naar Sampdoria. Voor die ploeg scoort hij in zijn eerste jaar aan de lopende band in de Serie A en als hoogtepunt is er de winst van de Italiaanse beker. Na het echec van vier jaar eerder is het WK in Amerika voor Gullit hét podium om zijn goede vorm door te trekken en met Oranje eindelijk eens te schitteren op een mondiale eindronde. Daarna, zo had hij al laten doorschemeren, zou hij afscheid nemen als international. Het loopt anders.

Amerika zonder Ruud Gullit

Zonder ‘De Zwarte Tulp’ reist het Nederlands elftal af naar Amerika. Ronald Koeman, die Gullit nog tevergeefs tracht over te halen, erft de aanvoerdersband en John Bosman wordt als vervanger opgeroepen, nadat Advocaat eerst nog even met de gedachte had gespeeld om Marco van Basten mee te nemen als pinchhitter. Op het WK ontsnapt Oranje in de ouverture met Saoedi-Arabië aan puntverlies door een late kopgoal van Gaston Taument: 2-1. Na verlies tegen België (1-0) en winst op Marokko (2-1) eindigt Nederland als groepswinnaar in poule F. Op 4 juli, als de Amerikanen hun nationale feestdag vieren, stellen Dennis Bergkamp en Wim Jonk in de confrontatie tegen Ierland nog voor rust een plek in de kwartfinales veilig. In een bloedheet Dallas vindt Oranje vervolgens zijn Waterloo. Tegen de latere winnaar Brazilië maakt de ploeg van Advocaat nog wel een 2-0 achterstand goed, maar een vrije trap van Branco dompelt Nederland in diepe rouw.       Branco schiet Brazilië naar de halve finales

De ware reden

Na het toernooi blijkt dat Gullit zich niet kon vinden in het offensieve systeem (4-3-3) dat Advocaat voor ogen had. Dominant spel op de helft van een uitgekookte tegenstander, en dat met veertig graden: daar had de aanvaller weinig fiducie in. Advocaat voelde echter weinig voor een twee spitsen-tactiek, iets wat volgens Gullit wel was afgesproken. Vader George Gullit mengt zich ook in de discussie. Nog voor het WK stelt hij in het Rotterdams Dagblad dat zijn zoon niet veel op heeft met de ‘Ajax-kliek’ binnen de selectie. Ook dát zou hebben meegespeeld.

De beslissing is voor de buitenwereld rigoureus, maar voor insiders nauwelijks een echt grote verrassing. De verstandhouding tussen Gullit en Advocaat liep immers eerder al wat deuken op. Na een oefeninterland in Eindhoven in 1992, die verloren gaat tegen Italië, neemt Gullit de offensieve speelstijl van Nederland onder vuur. De bij AC Milan gepokte en gemazelde prof spreekt van een ‘zelfmoordtactiek’. De woorden zijn tegen het zere been van Advocaat en de aanvoerdersband gaat naar iemand anders. Gevolg: Gullit is even klaar met de nationale ploeg.

De wissel op Wembley

Een paar maanden later keert Gullit terug als de verloren zoon, maar dan gaat het opnieuw mis, na een wissel op Wembley. In de Londense voetbaltempel speelt Nederland op 28 april 1993 tegen Engeland voor de WK-kwalificatiereeks. Advocaat haalt zijn nummer tien na zeventig minuten naar de kant. Gullit weigert invaller Peter van Vossen, die kort daarna uit een penalty 2-2 maakt, een handje te geven. Het zorgt voor een hoop commotie en een nieuw conflict. Ruim een jaar komt Gullit niet in actie voor Oranje. In mei 1994 volgt een hereniging, met een succesvol WK in Amerika als het ultieme einddoel, waar Gullit de aanvalslinie met mannen als Dennis Bergkamp, Bryan Roy en Marc Overmars extra gestalte dient te geven. Het blijkt ijdele hoop.

Spijtbetuiging van Ruud Gullit

Jaren later bekent Gullit meerdere keren spijt te hebben van zijn beslissing. Bij een uitzending van Studio Voetbal in december 2013, waarin de twee hoofdrolspelers te gast waren, kwam de affaire nog eens ter sprake.

“Ik was emotioneel. Het was stom om niet te gaan. We hebben het allebei fout gedaan,” reageerde Gullit. “Het was ook wel een beetje mijn trots ja. Ik had er veel meer met hem (Dick Advocaat) over moeten praten.”

Ook Advocaat trok het boetekleed aan.

“Ruud belde mij ’s avonds op om te zeggen dat hij de volgende ochtend een persconferentie zou geven. Toen had ik in mijn auto moeten stappen. Dat is de onervarenheid die ik toen nog had. Ik was nog vrij jong. Als we met elkaar hadden gesproken, was hij meegegaan.”

Peugeot 205

Terug naar maandag 30 mei 1994 in Noordwijk. De buitenwereld nog in het ongewisse latend over de ware reden, blaast Gullit omringd door cameraploegen en opdringerige verslaggevers de aftocht. Na een wat ongemakkelijke omhelzing met Frits Barend – die even fan is in plaats van journalist – stapt de tweevoudig wereldvoetballer van het jaar in een bescheiden, roodkleurige Peugeot 205, waarna hij Huis ter Duin verlaat. De vriendschappelijke ontmoeting met Schotland in Utrecht, op 27 mei 1994, blijkt met terugwerkende kracht zijn allerlaatste (66e) namens Nederland.

Het blijft merkwaardig waarom de grote Gullit – captain tijdens het gewonnen EK van 1988, de man die Nelson Mandela meerdere malen de hand schudde en het uithangbord van het Nederlandse voetbal – zijn ego zó erg de overhand liet krijgen. Maar prangender misschien nog wel is de vraag: hadden we Brazilië met Ruud Gullit wél verslagen?

       

 

blijf

Author: Mike Boeschoten

Share This Post On

2 Comments

  1. Wilt U mij Uw e-mail adres sturen,omdat ik U een verslag wil sturen. Met dank.
    L.Aalders.

    Post a Reply

Trackbacks/Pingbacks

  1. AZ-directeur Earnest Stewart over Amerika - […] was een roes. Ik stond daar toen niet heel erg bij stil. Dat deed ik wel bij de eerste…

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

0 Flares Twitter 0 Facebook 0 Email -- 0 Flares ×