Wonen in Amerika: terug in de tijd (1988-1989)

24 Flares 24 Flares ×

Vijf weken lang vertelde Bettina Buissink in het Eindhovens Dagblad over een bijzonder jaar in haar leven: van mei 1988 tot juni 1989 woonde ze als expat met haar gezin (kinderen van 5, 3 en 1 jaar) in de Verenigde Staten, in de staat New York.  “Soms komen, met het klimmen der jaren, de herinneringen zomaar bovendrijven. Nutteloos of niet, soms wil je ze vasthouden en een manier is dan om ze op te schrijven.” Met toestemming van Bettina publiceren we vandaag haar complete verhaal over wonen in Amerika.

Heb jij ook een tijdje in Amerika gewoond? Of maak je ons jaloers en woon je op dit moment in de Verenigde Staten? We zijn altijd benieuwd naar je verhaal!!

Wonen in Amerika: het verhaal van Bettina Buissink

Toen we Bettina mailden reageerde ze direct enthousiast: natuurlijk mochten we het verhaal op USA365.nl publiceren! De verhalen kwamen snel tot ons en als toegift kregen we een leuke anekdote over de Amerikaanse keuken van eind jaren ’80.

Het Noord-Amerika van toen lijkt aardig op het Europa van nu, maar voor mij waren sommige aspecten van het (familie)leven daar toen toch wel erg vreemd. Zoals die buren van ons, die vrolijk zonder keuken leefden. In de onttakelde ruimte stonden alleen een reusachtige ijskast, een diepvrieskist en een magnetron, een apparaat dat bij ons nog niet echt was ingeburgerd. Die ijskast en diepvries waren tot de rand gevuld met kant-en-klare eenpersoons porties. Zelfs met kommetjes pap. Wie trek in iets had, pakte wat en warmde het op in de magnetron. Pierce and ping! Een openbaring.

Veel leesplezier!

1) Winterpret

Eind januari 2015 wordt duidelijk wat winterstorm Juno voor de Amerikaanse Oostkust in petto heeft aan sneeuw en vloedgolf. Bij de eerste tv-beelden van die zo herkenbaar Amerikaanse huizen in de sneeuw, komt bij mij een herinnering boven. Ooit woonden ook wij zo, in up-state New York.

Zo’n vijfentwintig jaar geleden zat ik in die staat elke winterochtend om zeven uur samen met de kinderen aan de radio gekluisterd. De jongens waren dan muisstil, want we moesten het dwars door het gekraak en geknetter van de slechte ontvangst in één keer goed verstaan: de namen van de scholen waarvan de schoolbussen die dag niet zouden rijden. Vanwege de die nacht gevallen sneeuw uiteraard.

Tot het echt koud werd, hoopte ik nog op een behoorlijke hoeveelheid sneeuw. Ik hoopte zelfs een keer in te sneeuwen. Dat leek me zo avontuurlijk, on-Nederlands in ieder geval. Als ik nou toch gedoemd was een jaar ver van familie en vrienden door te brengen, dan wilde ik ook wat beleven. Gelukkig werd die wens niet vervuld en bleef het dat jaar bij kleine, behapbare porties sneeuw. Want zodra de eerste, ijzige winterwind door de kieren van ons Amerikaanse huisje naar binnen blies, werd duidelijk dat overwinteren in dit huis niet zo behaaglijk zou uitpakken. Voor zo’n wensdroom hadden we een wat robuuster onderkomen moeten zoeken. En zo’n zoektocht kost tijd, tijd die we niet hadden. Een hotelverblijf met kleine kinderen is zelden ideaal en al helemaal niet als die kinderen vanwege het tijdsverschil wel erg vroeg zeer levendig zijn.

Bettina: Wonen in AmerikaDus gingen we, meteen de eerste ochtend na aankomst, met realtor Lynn woningen keuren. In de auto op weg naar het eerste adres was Lynn ervan overtuigd dat ze het ideale huis voor ons jonge gezin had gevonden. Nog midden op de grote weg onderbrak ze haar eigen vlammende betoog. “Almost there.” Ze trapte op de rem, maakte een scherpe bocht en reed pardoes onder een poort met portier door. Voor ons lag nu een parkachtig terrein met grote bomen en verscholen tussen al dat groen lagen schitterende family homes. Het was er uitgestorven en doodstil, afgezien van het autogeraas achter ons. Verwachtingsvol keek Lynn ons aan. Dit leek haar dus zo ideaal voor ons: mooi en veilig. Geen kind kon zonder toestemming van het omheinde en bewaakte terrein af, zoveel was duidelijk. Alleen ging dat voor mij ook op, zonder wielen. Echt ideaal, een woonwijk die je te voet niet kunt verlaten.

Na nog een paar pogingen ons warm te laten lopen voor beschermd wonen, kwam Lynn op de proppen met het laatste huurhuis uit haar portefeuille. Een zeer charmant, houten huis in een dorp en aan een doodlopend straatje waar de kinderen veilig konden buitenspelen. En waar ik met de wandelwagen boodschappen kon doen. Dat het houten huis wel charmant, maar bepaald niet winterhard was, bleek pas bij de eerste winterprik.

Nu ik, zo veel jaar later, op de televisie de verwoestende uitwerking van Juno en haar opvolger Linus heb kunnen aanschouwen, ben ik dankbaar dat dat ons bespaard is gebleven. Het beetje sneeuw dat we kregen, was net genoeg voor winterpret.

2) Te voet

Bettina in Amerika 1Zodra onze spulletjes per scheepscontainer waren aangekomen, betrokken we op een bloedhete meidag in 1988 dat lieve huisje in die rustige straat. Behalve de inhoud van de kinderkamers en het echtelijk bed hadden we niets meegenomen. Nou ja, ook nog wat boeken, kleren en keukengerei. Meer mocht niet, want de werkgever van mijn man betaalde slechts de overtocht van tien kuub. Ons plan was geweest om ter plekke wat meubilair te huren. Tot we ontdekten wat voor welke prijs te huur was. Maar omdat het toen in mei al zo warm was, was er de eerste tijd geen probleem. We leefden zolang wel op de porch, op tuinstoelen, tot we bij een garage sale iets op de kop konden tikken. En om het binnen toch een wat ingericht aanzien te geven, gooide ik hier en daar een kleed over een lege verhuisdoos. Net een tafeltje, zolang je er niet per vergissing op leunde.

De eerste Amerikaanse weken gingen op aan het verkennen van de buurt. Voor mij en de kinderen dan, mijn man werd op z’n nieuwe werk verwacht. Die buurt bleken we in ieder geval wel goed uitgezocht te hebben. Supermarkt, bibliotheek, speeltuin en zelfs een zwemplek bleken te voet te bereiken. Maar al dat wandelen van ons met een degelijke Hollandse wandelwagen -wel iets anders dan een stroller– trok heel wat bekijks. Een enkeling informeerde zelfs belangstellend of ik soms aan een hartkwaal leed. En de eerste keer dat ik met kinderen plus wagen bij de lokale supermarkt boodschappen afrekende, kwam het meisje achter haar kassa vandaan om te kijken wat ik op m’n hurken met de aangeschafte waar uitspookte. Een wandelwagen met daaronder een boodschappenrekje en tassenhaak had ze nog nooit gezien.

Nu was er nog een reden dat ik alles te voet deed: ik had geen rijbewijs, al had ik ooit verwoede pogingen ondernomen om dat te bemachtigen. Maar na honderd lessen was het eind nog altijd niet in zicht, wel de bodem van de spaarpot. In Amerika kreeg ik toch nog een kans dat felbegeerde papiertje te veroveren.

Bettina in Amerika 9Op een mooie zaterdagochtend kreeg ik m’n ‘eerste’ rijles. Ik bekende mijn nieuwe leraar ruiterlijk dat ik in eigen land al wat lessen had gehad. Het exacte aantal liet ik maar onvermeld, dat zou toch geen Amerikaan geloven. Toen de vaderlijke instructeur me na die eerste les weer voor het huis afleverde, beaamde hij dat ik geen natuurtalent was, maar dat ik het desondanks wel zou leren. Alleen niet in zeven lessen zoals bij hem gebruikelijk was. Het werden er uiteindelijk nog twintig. Dezelfde lieve instructeur nam mij ook het examen af, speciaal in de rustigste straten van het dorp. De hellingproef, achteruit parkeren en andere manoeuvres waar ik vroeger wel op gezakt was, werden niet afgenomen. Wel je hand uitsteken door het geopende raampje voor het geval het knipperlicht kapot was. Uiteindelijk kreeg ik van hem het papiertje omdat hij nooit iemand liet zakken en omdat hij meende dat ik misschien niet zo goed, maar hopelijk wel heel voorzichtig zou rijden. Ik moest nog maar veel op rustige weggetjes oefenen.

Ik ben maar veel met de kinderen blijven lopen. Wel zo gezond en veilig.

3) Buren

Bettina in Amerika 6Het huis dat we hadden uitgezocht was misschien niet zo degelijk gebouwd, de ligging ervan was uitstekend. Aan een doodlopend straatje met maar zeven huizen en waar ook nog eens drie speelkameraadjes voor de jongens woonden.

Die laatste weken van mei was er overdag op straat geen kind te bekennen, iedereen zat nog op school, dus moest ik elke dag voor vertier zorgen. Zo kwam ik er achter dat we in een aardig welvarend dorp waren terecht gekomen. Alleen onze straat was een tikje armoedig, misschien omdat het een dead end street was.

De meeste straatgenoten waren brave, keurige mensen, maar niet onze buren rechts, de familie Roberts. Kev was kort en breed met weinig nek en haar, Carola daarentegen was lang, dun en schichtig en kwam wel eens op de koffie als Kev niet in de buurt was. Hun twee jongste kinderen liepen bij ons in en uit en waren aardig maar een beetje light-fingered. Wat ze mooi vonden waren ze geneigd zomaar mee te nemen. Vooral Francis moest ik in de gaten houden met z’n voorliefde voor messen en lucifers. Annica beperkte zich tot speelgoed en lekkers, en zij leek me ook de meest pientere van de twee. Ze had wel wat van haar moeder maar dan met pit, maar misschien was die ooit ook zo begonnen, voordat ze haar lot aan dat van Kev had gekoppeld. De andere buren, alle vijf met kleine maar nette tuinen, waren niet erg ingenomen met dit gezin. Het was wel duidelijk waarom: hun grote maar buitengewoon haveloze huis was omringd door een enorme yard vol rotzooi. Daar bewaarden ze drie lekke zwembadjes en één die nog in gebruik was, een paar auto’s zonder wielen die de kinderen gebruikten als speelhuisje, wat afgedankt speelgoed en een oude keukeninrichting. Dat laatste had de buurman er in een optimistische bui alvast uitgesloopt, maar in dat jaar dat wij hun buren mochten zijn, had hij geen tijd kunnen vinden om een nieuwe keuken te plaatsen. Maar het vreemdst was nog wel dat twee grote zwarte honden al deze junk bewaakten. Onze kinderen konden slechts bij hoge uitzondering in hun junk yard spelen. Alleen als Kev op pad was en de honden aan de ketting voor de buitentrap naar de kelder lagen. Uiteraard ging deze familie in de straat over de tong. Overbuurvrouw Linda speculeerde graag over de herkomst van het geld dat zo grif werd uitgegeven. En dat terwijl man noch vrouw een baan leek te hebben. En toen werd op een winternacht een tipje van de sluier opgelicht.

Bettina in Amerika 5Het was die nacht ijskoud in de slaapkamers en ik was naar de kinderkamer gegaan om te kijken of de kinderen wel goed waren toegedekt. Opeens werd een  zijraam fel verlicht. Toen ik het gordijn opzij schoof, zag ik schijnwerpers de keldertrap achter het huis van de buren verlichten. In dat licht, dat door de sneeuw goed werd weerkaatst, zag ik twee mannen de keldertrap op- en aflopen met dozen, die ze vervolgens in een bestelbusje plaatsten. Verbaasd liep ik terug naar onze kamer en maakte mijn man wakker. Na één blik op de bedrijvigheid daar buiten, trok hij me met een ruk naar achter en schoof het gordijn op z’n plek. Hij was bleek van schrik. “Ik hoop niet dat hij je heeft zien kijken. Ik weet niet wat die man in z’n kelder bewaart, maar wel dat z’n honden het moeten bewaken.”

Pas toen m’n oudste zoon al lang volwassen was, bekende hij dat buurjongetje Francis een keer het lijfblad van z’n vader had laten zien. Op de voor- en achterkant ervan stonden alleen wapens afgebeeld. Al was onze zoon toen pas vijf, hij besefte wel degelijk dat hij – als hij dat aan ons zou vertellen – daar niet meer zou mogen spelen.

4) Meer buren

Bettina in Amerika 3Begin juni brak de schoolvakantie aan en begon het kinderstraatleven. Annica van bijna zeven had het in onze straat duidelijk voor het zeggen en onze oudste van vijf onderwierp zich gewillig aan haar heerschappij. Al sprak hij nog nauwelijks Engels, ze dacht blijkbaar toch meer aan hem te hebben dan aan haar kleine broertje. En onder haar bezielende leiding ging zijn Engels al snel met sprongen vooruit. Onze twee jongsten, allebei nog jonger dan haar eigen broertje, telden uiteraard niet mee. Ook een ander buurjongetje, Jamy van zes, had ze niet erg in tel. Als hij weer eens niet mocht meespelen, berustte hij opgewekt in z’n lot en speelde dan maar met onze kleintjes. Met veel geduld en weinig woorden.

Overbuurvrouw Linda, mijn bron van buurtinformatie, wist te vertellen dat Jamy een pleegkind was, net als Miranda en Cindy van dertien en zestien. Ze waren alle drie kinderen van heroïnehoertjes en door het echtpaar Baxter in huis genomen vanwege de bij hen horende financiële vergoeding. Dat laatste leek me wat onwaarschijnlijk, zoveel kon dat niet zijn.

Als ik tegen de avond in de keuken wat te eten ging maken, kwam Jamy vaak bij me kijken. Hij vroeg bij alles tekst en uitleg alsof hij nog nooit iemand had zien koken. Maar als ik tegen de tijd dat het bijna klaar was vroeg of hij mee wilde eten, dan rende hij snel nee-schuddend naar huis.

Bettina in Amerika 4Op een zeer zwoele avond besloot ik Indisch eten te maken, lekker scherp. Van mijn vader had ik geleerd hitte met hitte te bestrijden. Zodra Jamy die kruidige lucht rook, was hij niet uit de keuken weg te slaan. Ik liet hem hapjes proeven die duidelijk in de smaak vielen. Nu moest hij maar eens mee-eten, besloot ik. Ik draaide het vuur onder de pannen uit, zette de kleinste op m’n heup, pakte Jamy bij een hand en zo liepen we naar zijn huis. Bij de keukendeur gebaarde hij dat ik m’n sandalen moest uitdoen. Hoewel er geen reactie kwam op mijn bescheiden hallo-geroep, liep ik toch maar naar binnen. Op blote voeten en over brandschone tegels. Op de drempel met de woonkamer bleef ik aarzelend staan. Voor mij lag een gebloemde en met tv-geluid gevulde ruimte. Behang, gordijnen, bankstel en tapijt waren allemaal in grote bloemen uitgevoerd. Ik dacht dat de kamer leeg was, tot ik op de bank een in schutkleuren gehulde kolos ontdekte. De vrouw leek m’n aanwezigheid niet op te merken en staarde gebiologeerd naar het scherm, terwijl ze op de tast handjes chips verzamelde uit de bak op haar buik. Pas toen ik een voet op het tapijt wilde zetten, gaf ze een waarschuwende grom en wees met een trilpuddingarm naar mijn blote voeten. Ik keek en zag: over de vloerbedekking heen was een loper gelegd van stug, doorzichtig plastic. Het leek me zelfs vastgespijkerd. Je kon daarover lopend precies twee kanten op, naar de bank en naar een fauteuil. De afstandsbediening maakte het naar de tv lopen onnodig. Er was nu geen weg meer terug, dus liep ik maar braaf over het plastic pad. De vrouw zag me zwijgend naderen en zei toen: “Well?” Ik noemde mijn naam, legde uit wie ik was en vroeg of Jamy mocht blijven eten. Haar antwoord was slechts een ontkennende grom. Discussie leek me zinloos. Over het met zorg vastgespijkerde plastic pad kwam ik weer terug in de keuken. Jamy stond daar samen met Bobby zonder veel hoop op me te wachten.

Misschien had Linda toch gelijk.

5) Vakantie

Bettina in Amerika 8Tegen de tijd dat het juli was geworden, waren we allemaal lamgeslagen door de klamme hitte. Was het eind mei nog 28°C, in juli was het in de schaduw al 38°C. Als mijn man tegen de avond uit het werk thuiskwam, stapte ik meteen met de kinderen bij hem in de auto. Niet om ergens naar toe te gaan, maar om af te koelen. We reden dan zo’n drie kwartier rond met de airco op de hoogste stand. Pas tegen de tijd dat de kinderen weer praatjes begonnen te krijgen, reden we terug. Ook ik had dan weer net voldoende lust om wat aan het avondeten te doen.

Op zo’n juli-avond kwam mijn echtgenoot opgetogen thuis. In augustus zou er in New Hampshire een congres zijn waar hij graag aan wilde deelnemen. Maar ons een hele week alleen laten in de hitte zag hij niet zo zitten en nu was zijn collega Tom met een briljant plan gekomen. De kinderen en ik konden die week van het congres daar in de buurt doorbrengen, in een vakantiehuisje aan Lake Winnipesaukee. De week erna zou onze congresganger zich dan bij ons voegen voor nog een week gezamelijke vakantie. Helemaal opgewonden liet hij een schitterende folder zien vol foto’s van houten huisjes in het groen en aan een meer.

Drie weken later kregen we bij de receptie van het vakantiepark de sleutel van huisje 14. Het bleek klein en rustiek ingericht en had een schitterend uitzicht over het meer. En wat was het onder de bomen heerlijk koel!

Terwijl we goedgemutst de auto gingen uitladen, verkenden de kinderen alvast het huisje. Ik liep met in elke hand een koffer weer terug, toen de twee oudsten me verontwaardigd tegemoet kwamen rennen. “Bobby heeft de beste kamer ingepikt en laat ons er niet in.” Geen slechte actie voor een kind van anderhalf. Inderdaad, hij had een slaapkamerdeur van binnen op slot gedraaid en wist hem nu niet meer open te krijgen. In paniek rende ik vol verwijt naar de beheerder. Toen ik met de arme man terugkwam, vonden we mijn man op z’n knieën voor de afgesloten deur. “Ja, en nu draaien”, sprak hij bemoedigend door het sleutelgat. “Nee, de andere kant op. Goed zo, nog een stukje.” En opeens floepte de deur open en stond ons kleine dikkerdje triomfantelijk in de deuropening te grijnzen. De beheerder kon weer afdruipen.

De week die volgde, beantwoordde niet helemaal aan mijn verwachtingen. Ik had er zo langzamerhand achter kunnen komen hoe zeer dit land in de ban is van de auto. Toch was ik er weer ingetuind. Ook dit vakantiepark bleek direct aan een autoweg zonder sidewalk te liggen. Net als het hotel waar ik met de kinderen twee weken opgesloten had gezeten, terwijl mijn man met de auto naar z’n nieuwe werkkring was. De kinderen en ik konden dus niet te voet van het terrein af. Een terrein dat ons niets te bieden had behalve natuur in de vorm van bos en meer. Er was zelfs geen winkel of café.

Elke avond tegen elven kwam de kostganger nog even langs met wat boodschappen.

De tweede vakantieweek beviel beduidend beter.


 

Teksten verschenen eerder in Eindhovens Dagblad.

Author: Perry Vermeulen

Helmond, 1982. De veelzijdigheid, daar zit ’t ‘m in. De afwisseling tussen enorme vlaktes, kleine dorpen en wereldsteden. De mensen, de cultuur. Op je porch in Mississippi met je biertje en de blues, tussen de mensen op Times Square, genieten van Yosemite Valley. Amerika: ik zou er ieder jaar drie keer heen kunnen gaan. In de zomer van 2016 ga ik er voor de vijfde keer heen; dan heb ik zo’n 30 staten gezien.

Share This Post On

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

24 Flares Twitter 0 Facebook 24 Email -- 24 Flares ×